FOTOHOBBY/ SZTUKA FOTOGRAFII

Zmierzch i pora nocna oddają do dyspozycji światło - należące do najcudowniejszych, jakimi możemy się posłużyć. Najlepsza z punktu widzenia fotograficznego jest ostatnia godzina przed zachodem słońca i pierwsza godzina po nim. Nie pakujemy więc sprzętu, gdy zaczyna się ściemniać.
Wiele zdjęć, które będziemy robić o tej porze dnia, będzie miało długi czas naświetlania, stosujmy więc statyw i wężyk, żeby uniknąć wstrząsów aparatu przy czasie nastawionym na B. Do wszystkich czasów krótszych można się posłużyć samowyzwalaczem. Uważajmy przy pomiarze światła, ponieważ często w kadrze znajdują się źródła światła, które mogą zmylić światłomierz. Najlepiej przy zdjęciach nocnych robić dla pewności ekspozycyjne duble bezpieczeństwa.

Zachody słońca i sylwety

Zazwyczaj do fotografowania zachodów słońca najlepiej nadają się długie obiektywy, gdyż dają dużą tarczę słoneczną.

W miarę możliwości wybierzmy się zawczasu na rekonesans - szukajmy elementów, które mogłyby zafunkcjonować jako sylweta na tle nieba i słońca. Mgła i chmury dodają zachodom słońca ekspresji, rozpraszając światło i na tyle osłabiając samą tarczę słoneczną, że można ją sfotografować, jak również przydając całości wyrazistych barw. W bezchmurny dzień najlepiej wychodzą zdjęcia tuż po zachodzie słońca. Uważnie mierzmy światło - szukajmy w scenie średnich walorów, z których moglibyśmy dokonać pomiaru - zwykle na niebie, około 45 stopni w bok od słońca. Uzyskanie prawidłowej ekspozycji może być bardzo trudne, toteż fotografujmy dla pewności z dublami bezpieczeństwa ekspozycyjnego w górę i w dół.
Po zachodzie słońca możemy mierzyć światło bezpośrednio z nieba, aby wydobyć odcienie barw i układu chmur. Wszystko, co mamy na pierwszym planie, wyjdzie jako sylweta, chyba że otworzymy bardziej przysłonę, aby uzyskać tam nieco szczegółów kosztem niektórych szczegółów nieba, lub doświetlimy pierwszy plan fleszem. Flesz warto może nastawić na podekspozycję, aby ostre, płaskie oświetlenie fleszowe nie kolidowało rażąco z zachodem słońca.

Do góry

Miasta i miasteczka

Jeśli chcemy sfotografować widok miasta tuż po zachodzie słońca, kiedy wciąż jeszcze jest dość światła, aby rejestrowały się szczegóły obrazu, wyszukajmy sobie po południu miejsce do zdjęć i obserwujmy zmiany oświetlenia w miarę, jak niebo ciemnieje i światła budynków stają się coraz widoczniejsze. Przez cały czas fotografujmy. Istnieje pewien moment równowagi między niebem a światłami miasta, który pozwala uzyskać szczegóły jednego i drugiego. Spróbujmy zastosować długie czasy naświetlania, które sprawią, że samochody na ulicach będą przejeżdżać przez cały kadr, a uzyskamy miasto w splotach strumyków białego i czerwonego światła.
Uważajmy przy pomiarze na źródła światła w kadrze, gdyż będą one skłaniały światłomierz do zaniżenia parametrów. Na wszelki wypadek fotografujmy z wariantami ekspozycji.

Do góry

Lunaparki i pokazy sztucznych ogni

Festyny są często rzęsiście oświetlone, co umożliwia robienie zdjęć z ręki na czułym filmie. Do zdjęć niepozowanych zastosujmy wypełnienie fleszowe, zróbmy też nieco zdjęć, w których zamrozimy fleszem ruch: jeśli dziecko kręci się na karuzeli, spróbujmy sfotografować, jak wyciąga rączki w kierunku sąsiedniej gondoli. Weźmy też jednak ze sobą statyw. Zróbmy zdjęcia na czas kręcących się diabelskich młynów, tak żeby ich światła zakreśliły na materiale światłoczułym kolorowe wzory. Do zdjęć sztucznych ogni potrzebny jest statyw, ponieważ czasy naświetlania są tu na ogół długie. Zajmijmy zawczasu dogodną pozycję, żeby mieć dobry widok i ustawmy się z aparatem. Jeśli pokaz odbywa się w reprezentacyjnym punkcie miasta, przy posągu lub pomniku oświetlonym reflektorami, warto może pokazać go na kilku klatkach.
Wykorzystajmy kilka pierwszych fajerwerków do tego, aby patrząc przez wizjer ustawić kadr, jaki nam odpowiada, a następnie zafiksujmy głowicę statywu. Pojedyncze wybuchy można rejestrować na czułym filmie przy czasie 1/30 sekundy, lecz jeśli chcemy mieć kilka ich na jednej klatce, musimy trzymać migawkę otwartą przez 10-30 sekund - nie za długo jednak, gdyż nakładające się kolejne wybuchy mogą w końcu stać się nieczytelne. Z grubsza możemy przyjąć, że niskoczułe filmy eksponujemy z przysłoną 8, filmy ISO 125-200 z przysłoną 11, a filmy ISO 400 z przysłoną 16. Między jednym wybuchem a drugim zasłaniajmy obiektyw dłonią lub czapką, uważając jednak, żeby nie dotknąć aparatu. Jeśli fajerwerki rozbłyskują na całym niebie, spróbujmy sfotografować to w szerokim planie.

Do góry

Ogniska

Ogień daje światło jeszcze cieplejsze od żarowego, ale nie stanowi to żadnego problemu, gdyż przyzwyczailiśmy się postrzegać je jako pomarańczowe lub żółte. Do fotografowania płomieni można bez obaw użyć filmu do światła dziennego. Głównym problemem jest natężenie światła. Jeśli fotografujemy grupę osób na biwaku wokół ogniska, starajmy się robić zdjęcia o zmierzchu, kiedy wciąż jest jeszcze nieco światła ogólnego, lub maksymalnie skupić ludzi wokół ognia. Pamiętajmy, żeby mierzyć światło na twarzach - bez ognia w polu pomiaru, gdyż inaczej światłomierz spowoduje spore niedoświetlenie. To, że płomienie wyjdą prze-eksponowane nie ma znaczenia.

Do góry

Błyskawice

Aby sfotografować w nocy błyskawicę, zamontujmy aparat na statywie i skierujmy obiektyw na ten obszar nieba, na którym błyska. Ustawmy ostrość na nieskończoność a czas na B, z przysłoną 5,6 dla filmu niskoczułego, a 8 lub 11 dla filmów o czułości 100 lub 200 ISO. Trzymajmy migawkę otwartą przez dłuższy czas, zamykając ją dopiero po kilku błyskawicach. Jeśli na niebie jest jeszcze dużo światła z powodu wczesnej pory tuż po zmroku lub wskutek bliskości miasta, będziemy musieli ograniczyć czas naświetlania do 5-20 sekund, zależnie od ilości światła ogólnego na niebie. Eksperymentujmy aż do skutku.

Do góry

Smugi gwiezdne

Rejestrowanie trajektorii gwiazd na niebie wymaga bardzo długich czasów naświetlania - od 15 minut do kilku godzin, zależnie od tego, jak duży wycinek ich drogi chcemy mieć na zdjęciu. Fotografie gwiezdnych smug najlepiej robi się w bezchmurne, bezksiężycowe noce, z dala od miast i innych źródeł światła. Chcąc uchwycić okrężny ruch gwiazd, skierujmy obiektyw w stronę Gwiazdy Polarnej. Spróbujmy umieścić w kadrze jakiś słabo oświetlony budynek, żeby nadać gwiaździstemu niebu kontekst ziemski.

Do góry

Księżyc

Zdjęcia z księżycem w kadrze najlepiej się robi w okolicach pełni, tuż po wschodzie księżyca, kiedy jest wielki, ale nie świeci zbyt jasno. Jeśli chcemy, żeby księżyc wyszedł jako coś więcej, niż mała, jasna plamka na niebie, będziemy musieli zastosować obiektyw wąskokątny. Chcąc sfotografować powierz - chnię księżyca, musimy mieć bardzo długi obiektyw, można też spróbować posłużyć się teleskopem, gdyż większość z nich ma adaptery do przykręcenia aparatu. Fotografując sam księżyc lub traktując go jako tło do jakiejś sylwety, pamiętajmy o otwarciu obiektywu o jedną lub dwie przysłony w stosunku do wskazań światłomierza, aby zyskać pewność, że księżyc wyjdzie na zdjęciu biały.

Do góry